Ofiarowanie w Vetus Ordo — przygotowanie darów i oddanie siebie Bogu

1. Czym jest ofiarowanie?
Ofiarowanie, czyli Offertorium, rozpoczyna część Mszy tradycyjnie nazywaną Mszą wiernych. W porządku Mszału rzymskiego z 1962 roku obejmuje przygotowanie i ofiarowanie chleba oraz wina, modlitwy kapłana i sekretę. Następnie rozpoczyna się prefacja.
Ofiarowanie przygotowuje do ofiary eucharystycznej, ale nie jest jeszcze konsekracją. Chleb i wino pozostają na tym etapie chlebem i winem. Język modlitw już jednak wskazuje na ich przeznaczenie: mają stać się Ciałem i Krwią Chrystusa.
2. Ofiarowanie chleba i wina
Po pozdrowieniu wiernych, wezwaniu do modlitwy i antyfonie na ofiarowanie kapłan unosi patenę z hostią. W modlitwie Suscipe, sancte Pater poleca Bogu siebie, zgromadzonych oraz wszystkich wiernych żyjących i zmarłych.
Następnie przygotowuje kielich z winem i niewielką ilością wody. Modlitwa towarzysząca temu gestowi przypomina o stworzeniu człowieka, jego odkupieniu i powołaniu do uczestnictwa w życiu Bożym przez Chrystusa.
Unosząc kielich, kapłan prosi o przyjęcie daru dla zbawienia obecnych i całego świata. Ofiarowanie ma więc szeroki wymiar: modlitwa obejmuje potrzeby całego Kościoła. Teksty modlitw ofiarowania.
3. Dlaczego już teraz pojawia się język ofiary?
Określenia dotyczące ofiary należy rozumieć w perspektywie całej Mszy. Przygotowywane dary są przeznaczone do konsekracji, dlatego modlitwy uprzedzają to, co nastąpi w Kanonie.
W teologii katolickiej Msza uobecnia jedyną ofiarę Chrystusa. Jezus nie umiera ponownie: Jego ofiara krzyżowa staje się sakramentalnie obecna. Ofiarowanie kieruje uwagę uczestników ku temu misterium. Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 1366–1367.
4. Pokora i prośba o uświęcenie
Modlitwa In spiritu humilitatis wyraża prośbę, aby Bóg przyjął modlących się w duchu pokory i skruchy. Następnie Veni, sanctificator zawiera wezwanie do uświęcenia i błogosławieństwa przygotowanej ofiary. Porządek modlitw.
Duchowo można odczytać te słowa jako zaproszenie do szczerości. Uczestnik liturgii przynosi Bogu swoje rzeczywiste życie: wdzięczność, słabość, pragnienie nawrócenia i gotowość do posłuszeństwa.
5. Kadzidło i obmycie palców
Jeżeli używa się kadzidła, następuje okadzenie darów i ołtarza, a następnie celebransa oraz innych uczestników według porządku obrzędów. Unoszący się dym wyraża modlitwę skierowaną ku Bogu.
Podczas Lavabo kapłan obmywa końce palców, odmawiając fragment Psalmu 25 według numeracji Wulgaty, czyli Psalmu 26 w numeracji hebrajskiej. Gest można odczytać jako wezwanie do wewnętrznej czystości i godnego sprawowania świętych czynności. Mszał z 1962 roku, Ritus servandus, VII.
6. Modlitwa do Trójcy Świętej
W Suscipe, sancta Trinitas kapłan prosi Trójcę Świętą o przyjęcie ofiary na pamiątkę męki, zmartwychwstania i wniebowstąpienia Chrystusa. Wspomina również świętych i ich wstawiennictwo. Modlitwa ukazuje paschalny i wspólnotowy wymiar celebracji. Tekst modlitwy.
7. „Orate, fratres” i sekreta
Kapłan zwraca się do wiernych słowami Orate, fratres — „Módlcie się, bracia”. Prosi o modlitwę, aby ofiara została przyjęta przez Boga. Odpowiedź usługujących lub zgromadzonych wskazuje na chwałę Bożą i dobro całego Kościoła.
Ofiarowanie zamyka sekreta, czyli modlitwa odmawiana po cichu, właściwa dla danej Mszy. Jej końcowe słowa kapłan wypowiada głośno, po czym przechodzi do dialogu przed prefacją. Rubryki celebracji, VII, 7–8.
8. Jak uczestniczyć w ofiarowaniu?
Wierni mogą łączyć z ofiarą Chrystusa swoją pracę, modlitwę, cierpienie i codzienne obowiązki. Tak rozumiane oddanie siebie wynika z uczestnictwa Kościoła w ofierze jego Głowy. KKK 1368.
Pomocna może być prosta modlitwa osobista:
Boże, powierzam Ci moje życie, pracę i bliskich. Przyjmij moją wdzięczność i pragnienie nawrócenia. Naucz mnie jednoczyć się z ofiarą Chrystusa i pełnić Twoją wolę.
Takie uczestnictwo powinno owocować również poza kościołem: uczciwą pracą, przebaczeniem, troską o potrzebujących i wiernością codziennym zobowiązaniom.
